Specijalna jedinica Americke vojske izvršila je prebacivanje posmrtnih ostataka Radovana Karadžica iz Haga na tajnu lokaciju u njegovoj rodnoj Crnoj Gori, gdje je izvršen ukop, tako da ni porodica nece znati gdje pociva prvi predsjednik Republike Srpske. Americka vlada je 24 sata nakon vijesti o iznenadnoj smrti Radovana Karadžica u celiji Haškog tribunala izdala naredenje da se postupi kao u slucaju tajnog pokopa Sadama Huseina i Muamera Gadafija, kako se ne bi od posljednjeg Karadžicevog pocivališta pravilo nacionalno svetište koje bi služilo za inspiraciju one ideologije koja je organizirala genocid u Srebrenici. Akciju je licno nadgledao americki ambasador Patrik Mun (Patrick Moon), koji se u tom povodu putem javnog rtv servisa obratio gradanima Bosne i Hercegovine, a posebno Srbima, rekavši da je – „za sve nas bolje da što prije zaboravimo Radovana Karadžica“. Uprkos tome, u Republici Srpskoj je proglašena sedmodnevna žalost, a entitetski i opštinski parlamenti su priredili komemorativne svecanosti, škole su jednodnevnu nastavu zamijenile historijskim casovima o životu, djelu i pjesništvu utemeljitelja i prvog predsjednika Republike Srpske, dok u svim hramovima Srpske pravoslavne crkve u Srbiji, Republici Srpskoj i dijaspori služeno opelo za pokoj duše Radovana Karadžica. Secesionisticki pokret „Šizbor je naš“ je obavijestio javnost da se na ovome nece završiti, da ce tijelo umrlog predsjednika Karadžica biti kat-tad pronadeno, a dotad ce se Srbi okupljati pred otvorenim mauzolejom pored Banskih dvora u Banjoj Luci, koji ce biti izgraden u cast osnivaca Republike Srpske. Na tom mjestu neko je postavio mrtvacki kovceg oko kojega hiljade Srba danonocno kruže sa upaljenim svijecama, u znak protesta zbog tajnog sahranjivanja Radovana Karadžica, ali i u znak pijeteta prema prvom predsjedniku, kojemu na taj simbolicni nacin odaju poštovanje i zahvalnost. – „To što su od porodice i od naroda ukrali telo Radovanovo, ne znaci da mogu ukrasti njegovu dušu, koja je i na nebesima i s nebeskim narodom! – porucio je lider pokreta Cane Dankovic. Nakon komemorativne sjednice, zvanicnici Republike Srpske i Srbije, ali i diplomatski predstavnici Rusije, Grcke i Kipra, pridružili su se okupljenom narodu i pred praznim mrtvackim kovcegom zapalili svijece, prekrstili se i simbolicki odali poštu Radovanu Karadžicu. Pred odrom su se pojavili srbijanski reis Zilkic i beogradski hodža Jusufspahic koji su upalili svijece i prekrstili se. Agencije javljaju da su isto vece kamenovane sve obnovljene banjalucke džamije, što se dogodilo i u Bijeljini, Zvorniku, Janji, Prijedoru i drugim mjestima, a zapažene su kolone bošnjackih povratnika, poznatijih kao „vehabije“, kako bježe prema unutrašnjosti zemlje, strahujuci za svoju sigurnost. Niko od bošnjackih politicara nije htio govoriti o napadima na Bošnjake i na džamije u Republici Srpskoj, pravdajuci se da je – „najbolje ne podizati tenzije“. Diplomatski izvori bliski NATO savezu ocekuju da ce se nacionalisticka euforija u Republici Srpskoj ubrzo smiriti...

Amerika i srpski gus(l)ari

...A Radovanu Karadžicu valja mrijeti, jal ove hefte, jal neke druge hefte. I, valja ga negdje i ukopati. Eno, kako je Slobodan Miloševic lijepo ukopan iza kuce, kao da je kucni ljubimac, a ne ljudski stvor. Problem sa Radovanom je u tome što on nema kuce u našoj Bosni i Hercegovini, jer mu je kuca ostala u Crnoj Gori. Ali, on nije državnik u državi iz koje je, vec u državi iz koje nije. Ovdje kod nas je postao državnik zato što je organizirao genocid nad Bošnjacima, i na rezultatima tog genocida sagradio Republiku Srpsku. Za njegovu državnicku figuru nije zaslužan on, vec Amerika koja mu je preko Dejtonskog sporazuma priznala Republiku Srpsku, a time i njega, kao prvog predsjednika genocidnog entiteta. To što je Karadžic u zatvoru, a Republika Srpska na slobodi, najveci je specijalitet Dejtonskog sporazuma. „Na putu ka evropskim integracijama BiH mora krenuti u logicku reviziju aktuelnih cinjenica: Karadžicev vojno-politicki cilj ima ustavo svojstvo, dok je rodonacelnik Republike Srpske najtraženiji medu osumnjicenim za ratne zlocine“ – pisao sam u „Oslobodenju“ 12. novembra 1999. godine. Buduci da nije došlo do „logicke revizije“, Karadžic se pridružuje legalitetu RS, namjesto da bude obratno, da se RS pridruži njemu, s onu stranu zakona. Kako je RS godinama jacala, i postajala uspješniji entitet, tako je jacao i status prvog predsjednika RS, bez obzira na njegovu uhapšenost. Kako to konkretno izgleda? Tako što se na ulicama Banja Luke slavi „predsjednikov rodendan“. Tako što se pojavi bošnjacki klasik Dževad Karahasan da kaže kako „Karadžica ne treba demonizirati“, jer je po njemu „Karadžic žrtva historije“. Nek' je nama Radovan žrtva, Dževade! Kad se jedan Dževad u Bošnjaka toliko brine o Karadžicu, zato ne bi bijeljinska BNTV u prvim minutama informativnih emisija izvijestila o najvažnijem pitanju za naciju: „Radovan Karadžic vec cetiri dana ceka antibiotike da bi mogao da sanira tešku prehladu...“ Mediji prenose izjavu Radovanove kcerke, Sonje Karadžic Jovanovic: „Plašim se jer ovo opasno lici na slucaj Slobodana Miloševica i mnogih u Hagu koji...“  Možemo svi mi o Karadžicu misliti šta hocemo, ali svi Srbi u njemu vide prvog predsjednika RS i haškog mucenika koji zavreduje ljubav i sikiranciju cijele nacije za njegovo zdavlje i patnje koje podnosi. Srbe, zapravo, i ne zanima šta neko misli o srpskim pitanjima, jer oni imaju svoj stav o svemu srpskom, za razliku od iskompleksiranih Bošnjaka koji cekaju da im neko drugi kaže šta valja, a šta ne valja. U tome Srbima pomažu medunarodni zvanicnici, od nekadašnjih britanskih lordova, koji su u ratu jednu secesionisticku huntu uvažili kao „stranu u sukobu“, pa do sadašnjeg americkog ambasadora u našoj zemlji, Patrika Muna, koji je pristao da u Banjoj Luci razgovara bez državne zastave Bosne i Hercegovine, odnosno, pod zastavom Republike Srpske koja je zauzela državni pijedestal. Americki ambasador Mun je morao momentalno tražiti postavljanje državnih simbola BiH, ili napustiti ovo obezdržavljeno mjesto, namjesto što je podržao secesionisticko gusarstvo Milorada Dodika. Na žalost, nema više ni jednog bošnjackog politicara koji bi na to upozorio, jer svi vire iz jedne nogavice Milorada Dodika i druge nogavice americkog ambasadora. Zato bošnjacki politicari ne smiju ni jednu zucnuti u povodu hronike hefticnih napada na džamije i povratnike, jer se racuna kako se tolerancija i mudrost mjere šutnjom o potlacenosti bošnjackog naroda. Naravno, rijec je o kukavicluku, o ugursuzluku, o bjedništvu zadnje vrste, koje mora biti tumaceno kao historijska neodgovornost spram cinjenice da su Bošnjaci danas jedini evropski narod koji živi u stanju apartheida i permanentnog progonstva. Šutnja je saucesništvo u ovom zlocinu, ma koliko se ta šutnja prodavala kao kooperativnost. Napose, u ime te kooperativnosti bošnjacko je rukovodstvo prihvatilo Republiku Srpsku...
- „Sva sreca pa postignuti tzv. sporazum nema nikakve vrijednosti. Vrijedi koliko i svaka izdaja. I prevara. Niko, pa makar se on zvao i Alija Izetbegovic, nema pravo potpisati kraj bosanske državnosti. Predsjednik je to mogao uciniti privatno, ali nikako u ime Države. Referendum o suverenitetu iz 1992. je jedini legalan i legitiman i sve što se kosi s voljom gradana RBiH, nelegalno je i nelegitimno“ – pisao sam u kolumni pod naslovom „Smrt Bosne“, od 1. decembra 1995. godine, koja je poslije uvrštena u moju knjigu „Krv boje benzina“.
Šesnaest godina, nije šala!, sjedimo u ovoj istoj recenici. Nema te sile koja može potrati cinjenicu da je Dejtonski sporazum kriminalni ugovor! Dejtonska kriminogenost proizilazi iz nasilnog obezvredivanja demokratske volje bh. gradana iskazane na Referendumu iz 1992., kao jedinog legalnog i legitimnog izraza demokratske volje o uredenju Bosne i Hercegovine. Iza Dejtonskog sporazuma ne stoji nikakva demokratska volja, jer se o dejtonskom uredenju nisu izjašnjavali bh. gradani, vec je takvo uredenje nametnuto nasiljem, fizickim i politickim, što je suprotno pravnoj snazi demokratije, legitimiteta i legaliteta. Bošnjacka politika je nakon uspostave mira imala u rukama sve pravne argumente da otvori i dobije proces preispitivanja pravne podloge Dejtonskog sporazuma, kao nametnutog i kriminalnog akta.
U otvorenom pismu Aliji Izetbegovicu, („Walter“, br. 52, od 15. maja 2002.), izmedu ostalog sam napisao: „Gospodine Alija Izetbegovicu molimo Te da povuceš svoj potpis sa Dejtonskog sporazuma i da priznaš da si taj potpis metnuo pod prisilom i ucjenom! U medunarodnom pravu postoje jasne odredbe da se - ništavnim smatraju svi ugovori koji su potpisani pod prisilom. Becka konvencija iz 1969. kaže da je – ništavan svaki ugovor zasnovan na prevari (clan 49), prinudi (clan 51), prijetnji ili upotrebi sile (clan 52). Dejtonski sporazum je, zahvaljujuci Tvome potpisu, postao pravni i legalni okvir za nastavak mirnodopskog genocida nad Bošnjacima, cime se dovršava ubijanje bh. države.“

Kopati ga daleko i duboko

Za razliku od prvih poratnih godina, velikosrpski zvanicnici više ne kriju da im je Dejton drag k’o mati rodena. Oni znaju da bez Dejtona nema Republike Srpske, kao što mi znamo da je Dejton kriminalni ugovor koji se može oboriti i sa cijim rušenjem bi uredenje BiH bilo vraceno na poziciju iz 1992. godine. Velikosrpska prednost je što imaju politicare koji cuvaju Dejton, a naša mana je što nemamo politicare koji bi smjeli otvoriti proces preispitivanja kriminalnog porijekla Dejtonskog sporazuma. Strategija cuvanja dejtonskog poretka podrazumijeva obavještajno pokrivanje, korumpiranje i ucjenjivanje bošnjackih politicara, koji godinama vec služe Beogradu. Ali, nisu sve karte kod politicara! Upravo se rada jedna nova patriotska energija, ciju ideološku osnovu cini Referendum iz 1992., odnosno, zahtjev za njegovom rehabilitacijom u ustavnom bicu Bosne i Hercegovine. Pokret koji u perspektivi broji oko 100.000 bh. patriota, svjesnih i odlucnih u namjeri da istraju na antifašistickom  putu rušenja kriminalnog Dejtonskog sporazuma, trebao bi postati faktor jaci od kvislinške bošnjacke politike. Ovaj pokret, zasad okupljen oko Peticije za povrat RBiH, može postati pravni subjekt i povesti medunarodni spor za dokazivanje porijekla Dejtonskog sporazuma. Buduci da se radi o izvornoj patriotskoj energiji, o cistoj ljubavi prema Bosni i Hercegovini, nemoguce su kalkulacije kakve imaju bošnjacki uhljupi u politici. Tu nema kompromisa! Nema nagodbe! Traži se poništavanje Dejtonskog sporazuma, kao kriminalnog ugovora, i povratak Republike Bosne i Hercegovine, kao jedinog uredenja koje ima demokratsko, legitimno i legalisticko pokrice!
A šta cemo sa Radovana Karadžica, sad, kad umre? Tražimo da ga americki grobari odnosu u njegovu Crnu Gori i tamo zakopaju, daleko i duboko. Kad su mogli instruirati tajne pokope Sadama Huseina i Muamera Gadafija, kao legalnih i silom svrgnutih predsjednika, mogu vala organizirati i tajno zakopavanje Radovana Karadžica, koji je, pored Adolfa Hitlera, drugi evropski simbol zlocina genocida. Ne misle Zapadnjaci, valjda, dati Karadžicu više posmrtnih prava od onih koje su dobili Sadam i Gadafi?! Dakle, kopati ga tajno, daleko, duboko, i to izvan ove ciste i plemenite Bosne i Hercegovine. Srbi u našoj zajednickoj domovini imaju toliko cestitih sunarodnjaka, poput Alekse Šantica i Vase Pelagica, da je stvarno ponižavajuce svoj nacionalni ponos graditi na jednom crnogorskom dripcu i njegovom zlodjelu.

„Saff“, br. 306, 16. decembar 2011.